Hier zijn we nog eens

img_0480 img_0198 img_0069

Alweer een hele tijd geleden dat we nog iets geschreven hebben, we weten het, maar ons tweede jaar is hier ondertussen ingezet, dus  de meeste aanpassingen zijn achter de rug, de opvallendste nieuwigheden verteld en het leven weer wat routineuzer geworden en waarschijnlijk niet zo verschillend van andere gezinnen met enkele jonge kinderen (en wij zijn eigenlijk even benieuwd naar jullie leven allemaal)

Hoewel… in vergelijking met de meeste bevriende koppels in Belgie, denk ik wel dat wij een minder hectisch en jachtig leven (kunnen) leiden door het feit dat ik niet werk en we dus een tijdje verlost zijn van het nerveus zoeken naar opvang tijdens de schoolvakanties en het puzzelen met verlof, of de voor- en naschoolse opvang, de hectische weekavonden of de drukke weekends waarin winkelen, hobby’s van kinderen, familiebezoeken, was en strijk en voor sommigen ook nog poetsen, gecombineerd moeten worden met graag toch nog wat quality time met de kinderen en met elkaar en vrienden en familie …

Niet dat ik wil afbreuk doen aan het werk en leven van een huismoeder, zeker niet. Er wordt mij immers vaak gevraagd ‘Wat doet gij eigenlijk de hele dag” of “ verveelt ge u niet” of “ ge kunt nu zeker wel veel boeken lezen”. Niet dus, ik geef het toe, de avonden en weekends zijn minder hectisch, maar de dagtaken zijn zeker wel vullend als de kinderen nog niet voltijds naar school gaan. Alle childcare wordt natuurlijk zelf gedaan, groentepapjes en fruitpapjes maken en geven, pampers verversen, in bed leggen, je huis wordt overdag intens gebruikt ,dus meer opruim en poetswerk,  huilende peuter aan je been , peuter van de tafel plukken, peuter troosten omdat hij weer maar eens is gevallen, de uitgelade kasten terug inladen, Karel naar school brengen op de middag, Karel van school halen na een kleine 3 u les, de playdates (vriendjes die komen spelen) in goede banen leiden, snacks en lunch voorzien voor de playdates (liefst pannekoeken, he mama), Karel nog maar eens ‘ in gang proberen zetten’ als hij zich verveelt, 100 keer per dag argumenteren dat er genoeg tv gekeken en computer gespeeld is, Karel naar basket, sports en games, crazy legos, baseball brengen en halen, ondertussen zien dat Toon die uit zijn middagdutje gewekt is en liever niet weer in de auto geduwd wordt, toch een vieruurtje binnenheeft, en de alledaagse huishoudelijke taken die in een gezin met twee uitwerkenden wat meer verdeeld worden,  alleen runnen (wat natuurlijk ook vrij logisch is als je thuis bent, maar het geeft toch wat extra werk, administratie, rekeningen, sociale contacten onderhouden ed horen daar dan ook bij).

Dus vervelen doe ik me zeker niet, het is een ander leven dan uitwerken gaan, dat zeker, met een aantal zaken die zeker positiever zijn (meer tijd met de kinderen bv) maar ook veel zaken die negatiever zijn (minder echt voldoening gevende projecten, minder een eigen ding waar je op een andere manier jezelf kan geven en waar je toch een stuk van je identiteit uithaalt).  Ik grap hier soms tegen Bert dat ik voldoening moet zien te halen uit de manier waarop mijn lakens geplooid in de kast liggen (dat is dan wel op extreme momenten 😉 ).

 img_0323 img_0360 img_0481

Misschien dan ook niet zo een vreemde bemerking die laatst iemand me gaf,nl dat Amerikanen hun kind echt als een project beschouwen en behandelen, als een meer-jaren-plan. Misschien is dat de manier van de moeders hier om hun niet-professionele leven in te vullen:  die kinderen worden in honderd-en-een buitenschoolse activiteiten ingeschreven, heel veel sport met onmiddellijk de bijhorende competitie, maar ook veel ‘enrichment’ (wetenschap, geschiedenis, kunst, …) en ook  bij de start van Kindergarten wordt er bv duidelijk nagedacht of ze de kinderen nog een jaartje langer in preschool zullen houden of toch al zouden laten starten in Kindergarten. Ze kunnen starten wanneer ze op 1 oktober 5 jaar zijn, maar je ziet dat vele kinderen (vooral jongens)  die in de zomermaanden 5 jaar worden, toch nog een jaartje wachten.  Reden? Dan zijn ze het jaar later bij de oudsten, dus de grotere en sterkere en hopelijk ook de slimmere kinderen van de klas, dat eerste speelt dan vooral in high school een grote rol: meer kans om succes te hebben in een van de sportteams van highschool en zo weer meer kans om een scholarship te verdienen, lange-termijn-planning dus

En hier in de buurt zijn 3 tot 4 kinderen ook wel de standaard, dus het coordineren van al die kinderen hun activiteiten is echt al bijna een job op zich… Laatst zei iemand me nog “oh, two boys, the next two will be girls!” Yeah right…(next two??) Of het artikel in de NY Times met als titel: “Europa, het uitstervende continent…”
Trouwens nog een kleine anecdote over extra kinderen: laatst waren we bij de buren uitgenodigd en ging het over al dan niet een derde kindje bij ons (beide buren hebben er drie en een ervan gaat voor een vierde). We grapten dat als we zeker konden zijn dat het een meisje zou zijn, we niet meer zouden twijfelen. Toch geen probleem volgens de buurvrouw, zij had het telefoonnummer van de ‘spindoctor’ in NY die de zaadcellen ‘spint’ zodat je zelf het geslacht van je baby kan bepalen. Werd door beide buren als zeer normaal beschouwd en voor maar 800 dollar!

Maar het is nu eigenlijk wel leuk, zeker nu ik Rosie, onze babysitter, anderhalve dag per week heb, is het voor mij echt wel een aangenaam leven en geniet ik van veel meer vrije tijd dan de meeste Belgische moeders. En het is voor de kinderen ook heel fijn om mij thuis te hebben natuurlijk. Ik denk dan ook vaak na over hier te gaan werken, maar ik denk dat ik achteraf gezien (en nu ook) misschien toch spijt zou hebben dat ik deze unieke gelegenheid niet gewoon heb genomen zoals ze kwam, thuis zijn bij de kinderen zolang ze niet ‘schoolgaand’ zijn, iets dat ik in Belgie waarschijnlijk nooit gedaan zou hebben.

En ik ben toch alweer een heel epistel aan het schrijven, eens ik eraan begin, weet ik precies niet echt van ophouden.

Andere prangende vraag die nu ook begint aan de orde te komen is natuurlijk “hoe lang gaan we nog blijven?” Het antwoord is niet zo evident.  Bert zijn werkgever en Bert zelf willen er gerust nog een jaartje (of 2 ) aanbreien, bij mij schommelt het antwoord wat van dag tot dag. De ene dag lijkt 2 jaar me wel genoeg, de andere dag zou ik een extra jaartje nog wel zien zitten. Vooral omdat ik sinds einde vorig jaar pas echt goed mijn draai heb gevonden en ik het zonde zou vinden om dan nu in de zomer alweer onze terugkomst voor te bereiden. Een jaartje gewoon integraal meemaken zonder aanpassing of voorbereiding van de terugkeer, lijkt me ook wel leuk. We betrappen ons ook regelmatig op opmerkingen als ‘dat weten we dan voor volgend jaar’ of ‘dat doen we volgend jaar’, maar dan zouden we er misschien al niet meer zijn natuurlijk… En het is toch ook wel leuk, zo gaan skien op minder dan een uurtje rijden, het strand op minder dan een uurtje rijden en NY op een half uurtje, altijd wel iets te beleven dus, en natuurlijk ook het minder hectische leven. Want het staat wel als een paal boven water dat ik terug wil gaan werken eens we terug in Belgie zijn, en dan moet ik misschien  ook niet te lang op non-actief staan. En we missen toch ook wel ons socialere leven dat we in Belgie hadden, gewoon eens ergens op een feestje komen waar je veel volk kent bv. Wordt zeker vervolg…

En dan heb ik het nog niet gehad over onze uitstapjes:

          Karel heeft voor de eerste keer geskied en hij vond het superleuk. We zijn een weekendje in de Catskills in NY gaan skien en hebben ook al een keertje een daguitstap naar Pennsylvania gedaan. Karel deed het eigenlijk heel erg goed en had er ook veel plezier in. Bert heeft ook nog eens de latten aangebonden en heeft er ook erg van genoten. Ikzelf heb het weekendje niet kunnen skien omdat er geen opvang was voor Toontje en ik in de week op mijn ‘vrije’ dag nog wel gelegendheid zou hebben. Ik heb dat dan ook gedaan en het was echt zalig (en ik zou die vrijheid opgeven?).

          Bert, Karel en ik zijn onze eerste Broadway show gaan bezichtigen terwijl Toontje bij Rosie thuisbleef: De Lion King. Echt de moeite voor jong en oud. Karel was alleszins heel erg enthousiast  en wij ook.

          Karel en ik hebben onze tweede mama-zoon dag gehad (als Karel geen school heeft op een Rosie-dag laten we Toon bij Rosie en doen wij samen iets), we zijn naar het Wetenschapsmuseum geweest en Bert eindelijk eens gaan bezoeken op zijn werk, en als afsluiter natuurlijk naar een cafeetje (met eten).

          Verder zijn we  ons boek met ‘Hikes with childres in NJ’ verder aan het gebruiken. We hebben al enkele hele mooie wandelingen gedaan hier in NJ. Sommigen al wat beter voorbereid dan de andere. We leren elke keer bij en na met onze grote buggy opgeplooid in de ene arm, Toontje in de  andere arm, de slee in nog een andere arm (die van mij dan) en Karel tegenhoudend van het uitglijden, de rotsen vol sneeuw en ijs te zijn afgeklauterd, hebben we ons toch maar een baby-wandel-rugzak aangeschaft en dat gaat toch stukken beter. 

 

img_0100 img_0057 img_0294

img_0456 img_0458 img_0417

Nog even kort over de kinderen en Bert, want ik heb het gevoel dat ik het de hele tijd over mezelf gehad heb. Met Karel gaat het opperbest. Hij voelt zich goed in zijn vel, voelt zich heel goed op school en bij zijn vriendjes. De klas is niet zo groot (17 kinderen) en hij heeft heel veel playdates (ongeveer 3 per week) zodat hij de kindjes ook allemaal wel echt goed kent. Het gevaar begint natuurlijk dat hij toch liever nog wat langer blijft om bij zijn vriendjes te blijven  (zo zegt hij af en toe toch zelf). Aan Toontje beginnen we onze handen echt wel vol te hebben. De terrible two’s hebben zich aangediend en hij is echt wel een stijfkopke. Een schat van een kind, dat wel en de hele dag druk bezig en aan het zingen en spelen, maar als hem iets in de weg gelegd wordt, is het een ander paar mouwen. Met Bert alles ok, nog steeds gestopt met roken (twee maanden nu al!!) en het gaat eigenlijk heel goed. Wel nog vaak goesting ‘ik vind het toch leuker om te roken dan om niet te roken’, maar weinig gezaag erover eigenlijk. En op het werk begint ook alles wat op zijn plooi te komen. De crisis is natuurlijk overal wat voelbaar, maar alles in de organisatie heeft zijn plaatsje wat gekregen en begint te draaien, zodat er minder werk op zijn schouders terecht komt, en dat verschil is toch wel merkbaar aan het worden. Minder vaak avonden of weekends werken en af en toe al eens werken van thuis uit op vrijdag…

Zo, ik ga afsluiten, nu heb ik nog niets verteld over de inauguration en Obama en onze geplande trip naar Californie, dat zal voor volgende keer zijn (we zullen niet meer zolang wachten).

Waarschijnlijk wordt het morgen een gedwongen dag thuiswerken voor Bert en een vrije dag voor Karel: er wordt immers 9 tot 12 inches (tot 30 cm) sneeuw verwacht vannacht en de hele week zal het kwik overdag niet boven de -15 graden uitstijgen, een echte winterprik dus nog, en we snakken eigenlijk echt naar wat warmte…

 

PS:moesten er toch wat engelse schrijfwijzen tussengeslopen zijn, dat is niet omdat ik al zo ‘verengelsd’ ben, wel omdat die spellingcheck dat hier blijft aanpassen

Advertenties

3 Reacties to “Hier zijn we nog eens”

  1. Zei jij niet dat je niet wist wat te schrijven ?
    Heel leuk om te lezen.

  2. Verjans Libert Says:

    Interessant om weten hoe de amerikaanse maatschappij toch een stuk verschillend is van de onze en hoe je je weg probeert te vinden in die andere wereld en je nieuwe persoonlijke situatie.
    Blij dat je nog eens je blog aanvulde.
    Mvg

    Papa

  3. denis&josé Says:

    Met veel interesse gelezen. Je hebt ‘een vlotte pen’.
    Het was fijn om jullie nog eens (kort) gezien te hebben bij nieuwjaar.
    Rube is ondertussen ook al een half jaar. Groeit als kool.
    Ook wij kijken uit naar de komende lentezonnetje. De winter heeft hier ook lang genoeg geduurd en dat waren we de laatste jaren niet meer gewoon.

    groetjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: